Güncel-leme

Blog işi bol güncelleme gerektiriyor, orası kesin. Yani işin özü bu. Gereksiz de olsa bişeyler yazmanız lazım. Yazmazsanız hem insanların sizi okuma alışkanlıkları hem sizin yazma alışkanlığınız köreliyor. Tam da bu noktada kendini okunmanın şehvetine kaptırmak mümkün. Bakınız yazmanın şehveti ve Serdar Turgut ve Rojin meselesi. O tarafa bulaşmayı hiiiç istemiyorum. Sözüm meclisten dışarı görüyorum ki, bazı blogların varlık nedeni özneleri olan insanlar değil, okuyucular. Fotoğraflar, yazılar bir güncenin sayfalarından çok ”işte ne muhteşem bi hayatım var” reklamının malzemesi gibi. Varsın o reklama aldanan yığınlar ”benim hayatım neden böyle renksiz” diye depresyonlara girsin, arkadaşların pek de umurlarında değil. Çünkü okuyucularının hem sayılarına hem övgülerine kendilerini kaptırmışlar. Kötü mü? Yooo, arada bir insanın kendini cilalaması iyi bişey. Tabii arada okuyuculara gerçek hayat kesitleri vererek hayatın güllük gülistanlık ve fotoşaplı olmadığını hatırlatmak kaydıyla.

Blog dünyasının bu parıltılı tarafına dalmak istemediğimden ve de öyle çok da hareketli bi hayatım olmadığından mı güncellemiyorum? Cık. Hayır. Asıl mesele dikkatim şu anda tek bi noktaya yoğunlaşmış durumda. Gözlerimi ayıramıyorum. Çok esracengiz oldu, idare edin. Velhasılı kelam yazmak istesem de yazamıyorum. Önce kendim çözmeliyim. Buna ek olarak artık sabah 9-akşam 5 çalışan bi insanım ve de yoruluyorum anasını satiiim. Hayır oturmaktan başka birşey de yapmıyorum ya neyse. Yine de heyecan verici şeyler oluyor. Mesela bugün ilk defa Türk öğrencilere misafir hocalık yaptım. Bir kere daha anladım ki ben tahta önünde durmayı, öğretmeyi çok seviyorum. Dersten önce nasıl heyecanlanıyorum nasıl kalbim sıkışıyor. Zannedersiniz tiyatro oyununa çıkacağım. Sonra öğrenciler gelmeye başladıkça heyecanım geçiyor. Durarak ders anlatmayı hiç sevmiyorum. Dolanayım, örnekler vereyim, çocukları konuşturayım, tahtayı kullanayım istiyorum. Hiçbir şeyde kendimi övmem, bir tek bu işi, öğretmenliği iyi yaptığımı biliyorum. Ve özlemişim, çok özlemişim. Türk öğrenciler nasıl? Dersten önce Tükçe sohbet etmek güzel. Ama dersin ortasında zart diye Türkçe’ye geçiyorlar. Kızmıyorum, lisansta bazen aklıma gelen bi fikri ingilizce kurmaya çalışırken nasıl soruları kaçırdığımı hatırlıyorum. Ama şu var ben onlara ingilizce cevap veriyorum ki, alıp başını gitmesin. Aslında tuhaf burası özel bir üniversite ve bu bebeler de kolej mezunu. Derse katılımları fena değil. Küçük bir sınıf olduğundan sanırım. Ama derse hazırlıklı falan gelmemişler. Oysa tersi bi duyum almıştım. O da çok önemli değildi çünkü çok basit bi konuyu işledik, doğaçlama yaptılar. Bakalım gelecek yıl 60 kişilik sınıf için de aynı hislere sahip olabilecek miyim?

Bu arada Escet, aşı hakkında sorduğun sorunun yanıtı burada.