Hasta-hane

Sanal bilgi bankasına benim de bi katkım olsun diye PCOS teşhis ve tedavi sürecini yazayım dedim. Efenim ben bi devlet hastanesi bakiresiydim, bugüne kadar. Şöyle ki, küçüklüğümüzde evrak işlerine anne-babamız koştururdu, bize sırf hasta olmak kalırdı. Sonra üniversitede güzide bi Sağlık Merkezimiz vardı. Ben delice bi merakla gidip her aklıma takılanı sorduğumu hatırlıyorum. Sıra vardı ama genelde üç-beş kişiden oluşan minik ve sevimli bi sıra. Doktora yıllarımda da gene okulun sağlık merkezine gidiyorduk, sıra mıra hak getire (Amerikan hastanesi görürseniz kaçın derim ama). Çok şükür önemli bir problemim de olmayınca bu yaşa kadar devlet hastanelerinde pek vakit geçirmeden gelmeyi başardım. 

PCOS namzeti bi insan olduğumu öğrenince doktor hanım hastaneye gelmemi istedi testler için. Cebime sağlık karnemi koyup 12 saatlik açlıkla yola çıktım bu sabah. Öncelikle hastaneye gidecek benim gibi acemilere tavsiyem şu belgeler yanlarında olsun: Sağlık karnesi, nüfus cüzdanı ve her ikisinin kopyaları. Buna ek olarak yanınıza mp3 çalar, kitap alın, varsa sinirlerinizi evde bırakın. Bol miktarda ıslak mendil ve etek de (alaturka tuvalet açısından) işe yarar şeyler. Gideceğiniz hastaneye varınca anlıyorsunuz ki, tabelalar bi salak tarafından yapılmış. Bi tane eşşek kadar danışma kurmayı becerememişler. Genelde her önünüze gelene sorup İlk Kayıt bankosunu buluyorsunuz. Bankalardaki gibi sıra numarası alıp paşa paşa bekliyorsunuz. Cık, öyle kolay değil. Bi kere sıra numarası alırken ne için geldiğinizi biliyor olmanız lazım, aksi takdirde benim gibi kan testi sonuçlarınızı bi gün beklersiniz. Genelde numarayla da olsa halkımız bu düzeni anlamamakta direnip, gidip bankonun dibinde beklemeyi seçiyor. Bazı teyzelerse anlamazlığa vurup ”Ne, hı, ne numarası? Ay benin şuram ağrıyor evladımmm” demeyi, biraz ilerideki bekleme koltuklarını görmemeyi yeğliyorlar. Bi de tam tersi panter ablalar var, bunlar göreceli iyi giyimli, eğitimli, sürekli şikayetçi ve azar tonunda konuşan insanlar. Onlar tantana çıkarmışken daha çok vakit kaybediliyor. Durum şu: Sıra numarası 167, banko önündeki teyzelerin kağıtlarındaki seçki 210-240 arası. Enteresan bi memleketiz. 

Bu aşama geçilince size minicik bi yapıştırma veriyorlar, kaydınız bu. Oradan içeri seğirtince güzel bişey oluyor, erkeksiz kalıyoruz. Evet, erkekleri almıyorlar doktor odası önlerine. Ohh, süper. Bundan sonrası hoşuma gitmeyen, ama yapmak zorunda olduğum birşey. Doktorun kapısının önünde sıra mıra yok, devasa bi kadın yığını var. En son kim geldi deyince bi ağız kalabalığı başlıyor. Kimse bilmiyor sırasını. Tamam, budur işte kabuslarımdaki ve Olacak O Kadar’daki hastane mizanseni. Muayene değil de test için beklediğimden doktoru arıyorum, bana bekle diyor, şimdi alacağım seni. Nasıl alacak derken, sekreter kız çıkıp bi-iki hatunun adıyla beraber benim adımı söylüyor. Odaya girince doktor hanım, ”Acayip küfür yediniz, ama en çok ben yedim” diyor. O zaman anladım, neden muayenehanesi olan doktorların önce muayenehanesine gidilmesi gerektiğini. Aksi taktirde o gün kan aldırmam imkansız olacaktı. Belki de şu Tam Gün yasası bu yüzden iyi olur. 

Doktorum çok tatlı bir kadın, ve de matrak. Kendisiyle dalga geçip duruyor, sistemden memnun değil, ”Parçalayacaklar dışarı çıksam beni” diyor, ama yapılacak da bişey yok. Gerekli testleri yazıp beni hemen laboratuar’a gönderdi. 5-6 tüp kan alındı. Oradan ultrason için tarih almaya başka bir binaya, başka bir numaretöre ve kuyruğa. Hastaneden çıktığımda saat 11 olmuştu ve ben hala açtım. Şikayetçi olmaya pek hakkım yok, hem dert de bir yerde bi nimet… Allah düşürmesin ve oradakilerin hepsine sabır versin.